Przejdź do głównej zawartości

Łatwa "instalacja" obrazu ISO bezpośrednio w GRUB2

GRUB2 daje możliwość uruchamiania obrazów systemu (ISO) bezpośredniego z dysku. Niestety albo trzeba dokładnie poznać strukturę owego ISO i stworzyć odpowiedni wpis, który GRUB2 rozpoznałby, albo posługiwać się listą gotowych wpisów. W oparciu tę właściwość można sobie przygotować nawet odpowiedni nośnik zawierający kilka systemów. Można sobie też ułatwić życie. W Debianie od lat istnieje narzędzie grub-imageboot, którego źródła są prawdopodobnie w githubie prowadzonym przez formorera ułatwiające to zadanie. Po instalacji, dodaniu ISO do odpowiedniej lokalizacji, musimy jedynie zaktualizować GRUB2 i... wszystko powinno działać. Niestety nie z każdym ISO mi się to udało. Kiedyś istniały skrypty umożliwiające budowę tej paczki w AUR. Nieznane są mi powody ich usunięcia, niemniej jednak znajdują się one nadal w archiwum AUR. Jeśli chcielibyśmy z nich skorzystać należy sklonować archiwum:
git clone https://github.com/aur-archive/grub-imageboot
Przejść do katalogu i stworzyć paczkę:
cd grub-imageboot && makepkg -sirc
Domyślną lokalizacją obrazów ISO, jest /boot/images. Określa ją plik /etc/default/grub-imageboot. Jeśli zdecydujemy się skorzystać z tej lokalizacji, musimy ją stworzyć i skopiować tam interesujący nas obraz systemu a następnie wykonać:
# grub-mkconfig -o /boot/grub/grub.cfg
Od tej chwili, po ponownym uruchomieniu komputera, pośród wpisów w GRUB winien się znaleźć również umożliwiający nam uruchomienie dodanego obrazu systemu.

Popularne posty z tego bloga

MEGA a sprawa Arch Linux

Mniejsza o to, czy MEGA to popularny, czy godny zaufania itd. itp. dostarczyciel przestrzeni w chmurze. Fakt, że po moich doświadczeniach z dropboksem nie chcę mieć więcej z nim nic wspólnego. Może zatem MEGA, do którego mam dostęp niemal od samego początku? Miłym dodatkiem do MEGA może okazać się uruchomione repozytorium oferujące sam program synchronizujący (megasync) oraz dodatki dla trzech, chyba najpopularniejszych, menedżerów plików: Dolphin, Nautilus i Thunar, umożliwiające synchronizację z plików z ich poziomu. Jest to o tyle miłe, że do tej pory musieliśmy kompilować te programy z AUR, a nadto w przypadku megasync wersja oferowana w repozytorium jest nowsza, zaś dolphin-megasync obecnie w ogóle się nie kompiluje. Chcąc dodać repozytorium MEGA do pacmana, edytujemy plik /etc/pacman.conf i gdzieś na końcu listy dodajemy: [DEB_Arch_Extra]SigLevel = Optional TrustAllServer = https://mega.nz/linux/MEGAsync/Arch_Extra/x86_64/ Nadto musimy jeszcze dodać klucz: gpg --receive-keys BF…

Plasma i Strażnik Krypt

W czasach, gdy nasza prywatność jest wystawiana na ciężką próbę, jeden z deweloperów KDE postanowił dodać do Plasmy możliwość dość łatwej obsługi szyfrowanych, wirtualnych "katalogów" - krypt, jak je nazywa. Sam projekt nazywa się plasma-vault i po około 3 miesiącach rozwijania pojawiła się w repozytorium unstable KDE najpierw jego wersja 5.9.95, a obecnie 5.9.96. Jak wskazuje numer wersji (choć ten został nadany nie przez opiekuna, ale przez wszędobylskiego Jonathana Riddella), aplikacja była planowana jako część Plasma 5.10. Tak się jednak z jakichś przyczyn nie stało. Obecnie jest ona planowana, jako część nadchodzącego wydania 5.11. Sam program w Archu dostępny jest w AUR. Buduje się całkiem żwawo i działa na tyle, by można zaryzykować jeśli nie używanie, to przynajmniej sprawdzenie działania i zgłoszenie ewentualnych błędów deweloperom. Pamiętajcie by czytać to co po pacman pisze przy instalacji. Program do prawidłowej funkcjonalności potrzebuje bądź encfs bądź cryfs. …

Co naprawdę oznacza, że pacman (Arch) nie wspiera częściowej aktualizacji

Pośród osób pracujących na Arch Linux jak mantra powtarzane jest twierdzenie: pacman (Arch) nie wspiera częściowej aktualizacji. Co w istocie to oznacza? Jakie są najczęściej popełniane błędy?

1. Synchronizacja repozytoriów dla zabawy
Zdarzyło się Wam wydać polecenie pacman -Sy bądź pacman -Syy, a za jakiś czas instalować program poprzez pacman -S? Jeśli nie, to jak dowodzą świadectwa innych użytkowników tu i ówdzie rozsiane po internecie praktyka ta wcale nie jest tak rzadka. Zobaczmy zatem co się dzieje w takich przypadkach i do czego to prowadzi.
Pierwsze polecenie dokona synchronizacji informacji o dostępnych paczkach (w tym ich wersjach) w repozytoriach z informacjami lokalnie przechowywanymi w bazie pacmana. Nie jest dokonywana żadna aktualizacja systemu. Następne polecenie oczywiście zainstaluje paczkę. Paczkę w takiej wersji, jaka jest w danym momencie w repozytorium.
Zwróćmy teraz uwagę na to w jaki sposób budowane są paczki w repozytoriach Archa oraz jakie informacje przekaz…